سایت خدماتی نایت اسکین - امارگیر سایت

گلی به گوشه جمالت با مرام. مرامت رو شکر که هنوز گهگاهی سری به خواب ما میزنی. وقتی که با لبخند میای آرزو میکنم خواب و بیداری جاشون واسه همیشه عوض کنن.

گریه کن که گر سیل خون گری ثمر ندارد

ناله ئی که ناید ز نای دل اثر ندارد

هرکسی که نیست اهل دل ز دل خبر ندارد

دل ز دست غم مفر ندارد

دیده غیر اشک تر ندارد

این محرم ، صفر ندارد

این محرم ، صفر ندارد

گر زنیم چاک ، جیب جان چه باک ، مرد جز هلاک

هیچ چاره ی دگر ندارد

زندگی دگر ثمر ندارد

سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید، نتواند
که ره تاریک و لغزان است وگر دست محبت سوی کسی یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس، کز گرمگاه سینه می‌آید برون، ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک؟
مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است … آی
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای
منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم
منم من، سنگ تیپاخورده‌ی رنجور
منم، دشنام پست آفرینش، نغمه‌ی ناجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم
حریفا! میزبانا! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می‌لرزد
تگرگی نیست، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می‌گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟
فریبت می‌دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان است
حریفا! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی‌خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان
نفسها ابر، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

مهدی اخوان ثالث

گویی یلدا حکایت فصلی را به شبی بازگو می‌کند. تذکری بر ایام سرد و بی رحم آتی که به مهر شروع کنیم و دل به محبت یاران موافق دهیم، تا جور خزان نیز مانعی بر راه تولد مهر جهان افروز نباشد. یادآور آنکه گرمابخش لحظات سرد سختی جز آتش محبت آتشکده جاویدان دل محبان نیست.  یادآور آنکه رونق میخانه چله نشینی نه به شراب، که به برکت لطف مدام دوستان است. یاد آور آنکه دانه دانه انار دل تنها به نوازش عزیزان از بند غم رها می‌گردد. پس چه نُقلی به از همکلامی، تا طعم تلخ صبر و انتظار را از کام بزداید و قصه این شب دراز را به لطف حضور معاشران، خوش گرداند.

خداوند حافظ خلوت انس یلدایتان.

پنداری بعضی زخمها هیچ وقت سر سازگاری ندارند، حتی اگه این قدر زمان گذشته باشه که خودت هم به ظاهر فراموش کرده باشی که همچین زخمی یک روز چطور به وجود آمده بوده. کافیه یک تلنگر کوچیک بهش بخوره تا این چینی بند زده سر باز کنه و داستان فراموش شده رو کلمه به کلمه، لحظه به لحظه فواره بزنه تو صورتت. آن وقته که تازگیش امانت رو بد جور میبره انگار نه انگار که مدت مدیدی گذشته!!!

در شب کوچک من افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ویرانیست
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می
نگرم
من به نومیدی خود معتادم
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی ؟
در شب اکنون چیزی می گذرد
ماه سرخست و مشوش
 و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است
 ابرها همچون انبوه عزاداران
لحظه باریدن را گویی منتظرند
لحظه ای
و پس از آن هیچ .
پشت این
پنجره شب دارد می لرزد
و زمین دارد
باز میماند از چرخش
پشت این پنجره یک نا معلوم
نگران من و توست
ای سراپایت سبز
دستهایت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش های لبهای عاشق من بسپار
باد ما را باخود خواهد برد
باد ما را باخود خواهد برد

فروغ فرخزاد

یکی از به یادماندنی‌ترین و خاطره انگیزترین داستانهایی که خوانده‌ام، داستان «دایی جان ناپلئون» به قلم ایرج پزشک زاده بود. خوشبختانه این شانس را داشتم که کتاب، زودتر از سریالش به دستم رسید. گر چه سریال هم بی نقص ساخته شده بود اما خواندن کتاب، خیلی بیشتر از دیدن سریال به من یکی حال داد. در موقع خواندن کتاب اصلاً نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم، در حدی که  اشک‌ریزان و عربده کشان از خنده به مرز موت می‌رسیدم.

 یادمه رسیده بودم به قسمت مراسم خواستگاری اسپران غیاث آبادی از قمر و من با همان حال معلوم کف اتاق ولو شده بودم که ابوی وارد اتاق شدند و ضمن نگاهی دلسوزانه پرسیدن: امروز عصر فرصت داری سری به تیمارستان بزنیم؟ و من در جواب فقط توانستم به عنوان پشت جلد کتاب اشاره کنم. وقتی عنوان کتاب را خواندند آهی کشیدند و گفتند: یادش به خیر. و با لبخندی که نفهمیدم از شوق دیوانه نبودن پسرشان بود و یا مرور خاطرات خوش گذشته، اتاق را ترک کردند.

 اما خوشیهای داستان چه تلخ تمام می‌شود. زمانی که راز عکس آویزان به دیوار خانه شاهزده اسدالله میرزا بر ملا می‌گردد. تراژدیی که کل داستان عاشقانه کتاب را زیر سوال می‌برد. واقعیت تلخی که آن روز در ذهن خام، رویایی و ایده‌آل گرایم نمی‌گنجید و افسوس که دست کم گرفتمش.

به صورت کاملاً اتفاقی باز تونستم فیلم «مردی برای تمام فصول» رو ببینم. از نام جذابش که بگذریم، از اون فیلمها است که تکراری بودن هم چیزی از لذت دیدنش کم نمیکنه. به نظر من که این فیلم شاهکاره. فیلمی که در آن واحد تاریخی، اجتماعی، سیاسی و مذهبی باشه، قابل ستایشه. از بازیهای چشم گیر، کارگردانی قدرتمند و داستان پردازی بی نقص که بگذریم، به کاراکتر مسحور کننده سر توماس می‌رسیم. مردی پاک، آگاه و استوار. به نظرم شباهتهای زیادی بین زمان حال و زمان وقوع داستان وجود داره و در این زمانه سر توماس بودن ارزشمنده.

به دامن این آسمان خدا یک ستاره ندارم

گوهر که نگو در زمانه یکی سنگ خاره ندارم

کجا بروم، با که می بزنم، آشنای دلم کو

به گریه غم رود ز میان من که چاره ندارم